រឿងយូណាន—ភូមិច្រៀង

　　“លើកចបកាប់ឡើងគឺចាប់ផ្តើមធ្វើការងារកសិកម្ម  ដាក់ចបកាប់ចុះគឺចាប់ផ្តើមច្រៀងបទ​ចម្រៀង”ការរស់នៅបែបនេះបានបន្តមកជាច្រើនឆ្នាំនៅភូមិ សៀស៊ុយជិន（Xiaoshuijin）ស្រុក ហ្វុមីន（Fumin）ខេត្តយូណាន（Yunnan）។ ភូមិ សៀស៊ុយជិន ជាភូមិដែលរស់នៅ​ប្រជុំ​ទៅដោយជនជាតិមាវ（Miao）បុរស ស្ត្រីចាស់ក្មេងនៅទីនេះសុទ្ធតែ​ស្រឡាញ់​ការច្រៀង។  ឆ្នាំ ២០០២ ភូមិ សៀស៊ុយជិន បានបង្កើត“វង់ចម្រៀងកសិករជនជាតិមាវ” ឡើងហើយឥឡូវនេះមានសមាជិកចំនួនជាង ៦០ នាក់។

　　តាំងពីវង់ចម្រៀងបង្កើតឡើង ១៦ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ   នៅក្រោមស្ថានភាពដែលគ្មាន​សៀវភៅក្បួនភ្លេង  គ្មានការប្រគុំភ្លេងកំដរ  គ្មានកំណត់ត្រាអ្វីសោះនោះ  បទចម្រៀងសម្តែងត្រូ​វ​គេចាំ​តៗគ្នា​មកដល់បច្ចុប្បន្ន​នេះ។  គេប្រើប្រាស់ភាសាមាវជាពាក្យចម្រៀងហើយ​ឱ្យតន្ត្រី​ប្រជាប្រិយ​ជនជាតិ​មាវបញ្ចូលក្នុងបទចម្រៀង  ដែលបានធ្វើឱ្យវង់ចម្រៀងពួកគេកាន់តែប្រកប​ដោយលក្ខណៈ​ពិសេស។

　　ពួកគេមិនបានទទួលការហ្វឹកហាត់បច្ចេកទេសនោះទេ  គ្រាន់តែចូលចិត្តច្រៀងជុំគ្នា។  សម្រាប់ប្រជាជនក្នុងភូមិ សៀស៊ុយជិន  ពលកម្មនិងការច្រៀងបានក្លាយទៅជាអត្ថន័យដ៏​សំខាន់​ក្នុងការរស់នៅរបស់ពួកគេ។

　　លោកស្រី ចាង ឆុងសៀន（ZHANG QIONGXIAN）និយាយថា៖“ការច្រៀង​គ្រាន់តែ​ជាចំណាប់អារម្មណ៍និងការកំសាន្ត​របស់យើង   ទោះបីជាការសម្តែង​ឬ​ចូលរួម​ការ​ប្រកួតប្រជែង  ពូកយើងផ្តោតសំខាន់ជាងគេនោះគឺការទទួលបានសេចក្តី​សប្បាយ​រីករាយ  ឯអ្វីៗផ្សេងទៀត​មិនសំខាន់នោះទេ។”

អ្នកសារព័ត៌មាន៖ ឡុ ឈ័នមីញ（LUO  CHUNMING）

អ្នកនិពន្ធ៖ លីហ្សា